Blizna powstaje wskutek urazu lub jako konsekwencja pewnych zmian pochorobowych. Jest częścią naturalnego procesu gojenia się a także regeneracji skóry. Mobilizacja blizny jest NIEZBĘDNA aby utrzymać jej ruchomość oraz uchronić pacjenta przed wystąpieniem niepożądanych objawów.
Istnieją 3 główne etapy gojenia się rany:
- faza I – zapalna/ oczyszczania (0-6 dni)
- faza II – rozrostu (6 dni – 4/6 tygodni)
- faza III – bliznowacenia (4-6 tygodni – 2 lat)
Proces gojenia może zostać zaburzony z powodu różnego rodzaju chorób oraz czynników wewnętrznych i zewnętrznych.
Do chorób zakłócających przebieg regeneracji blizny zalicza się m.in. choroby serca, płuc, nerek, wątroby, jelit, nowotwory, cukrzycę, zaburzenia hormonalne, sepsę, miażdżycę, żółtaczkę, mocznicę, niedokrwistość i nadkrzepliwość.
Bliznowiec charakteryzuje się niekontrolowanym rozrostem poza granice rany, któremu towarzyszy silne zaczerwienienie, pieczenie, swędzenie a także uczucie sztywności
i dysfunkcji stawów.
Znacznie częściej występuje one u osób:
- młodszych, w wieku 10-30 lat,
- z podwyższoną aktywnością układu immunologicznego,
- z grupą krwi A,
- płci żeńskiej ( w okresie pokwitania i ciąży).
Mobilizacja blizny – przeciwskazania:
- obecność strupów lub szwów,
- sączenie się ropy bądź krwi,
- ciężki przebieg cukrzycy,
- stan po zażyciu silnych środków przeciwbólowych.
W odpowiednim czasie należy rozpocząć mobilizację blizny, zarówno z wykorzystaniem rąk terapeuty, jak i z użyciem dostosowanych przyrządów, a następnie kontynuować ją w postaci autoterapii przez pacjenta w domu. Mobilizacja jest niezbędna, aby utrzymać ruchomość samej blizny, a także tkanek ją otaczających.
